^{گزارش نمایش فیلم " نوروز پارسی " و " مهرا " در قزوین را اینجا بخوانید ...}

^{نوروز خجسته باد}

^{نمایش مستند " نوروز پارسی " و " مهرا "}

^{دوشنبه ۲۱ اسفند}

^{سینما مهتاب قزوین}

^{در اینجا بخوانید}

^{امشب در تالار وحدت ... اختتامیه پنجمین جشنواره بین المللی فیلم تجسمی بود و من با مستند " مهرا " برنده طوبای زرین بهترین کارگردانی مستند شدم  ...} 

^{نمایش فیلم مستند " نوروز پارسی "
سه شنبه ۱۵ اسفند
خانه ی هنرمندان
ساعت ۱۸}

<sub>ای درویش ، انسان مرکب است از نور و ظلمت ... روز و شب ... ازل و ابد ... گرگ و گوسفند ... نمرود و ابراهیم ...

عزیزالدین نسفی</sub>

_{مستند شاهجهان}

^{اینجا بخوانید}

^{حسن نقاشي: مراکز دولتی و خصوصی برنامه‌ای برای آینده سینمای مستند ندارند}

^{در اینجا بخوانید}

_{فیلم مستند مهرا}

_{برنده تندیس سیمین و لوح افتخار}

_{از چهل و دومین دوره جشنواره بین المللی فیلم رشد}

^{نمایش مستند " مهرگیاه "}

^{در ششمین جشنواره بین المللی سینما حقیقت}

^{اینجا بخوانید}

^{همین که به نقش شاه عباس و اسبش بر سر در بازار قیصریه اصفهان خیره شدم خنده ام گرفت ، چنان که اشک از چشمانم جاری شد ...}

^{من بودم ، مجیر و رضا ... میون شبدرای عباس وسط شاه چراغ  تاریخ می خوندیم ، شهریور بود ، هر سه تک ماده ها رو همون سال اول زده بودیم ، اینجا تاریخ اهمیت داشت ، از هر لحاظ ...}

^{اسب عباس هم ول بود ، می چرید ، داشتیم عهد صفوی رو دوره می کردیم ، جنگ های شاه عباس سلطان بی باک و ایرانی رو ...}

^{شاه عباس روی اسب شمشیر به دست خیره به دشمن ، با اون سبیلای دراز و کلاهی که شبیه قوری سماور ننه زردشت بود برامون هم ابهت داشت هم خنده دار بود ... یعنی سبیل به این درازی هم می شه ؟؟؟ ها ها ها}  

^{یهو به اسب عباس نگاه کردیم ، هر چند شباهتی به اسب شاه عباس نداشت اما اینم صاحبش عباس بود دیگه ...}

^{ای لعنت بر ذات مردم آزار آن روزهامان ... اسب بی نوا را دزدیدم ، اسب تا به حال در زندگی اش سواری نداده بود ... عین خر زندگی کرده بود ... بار می برد ، کاه و یونجه می خورد و در طویله گوسفندان هم می خوابید ، وقتی شاه عباس برای بازش یک برج در کوهستان نطنز می سازد ، لابد برای اسبش قصری ساخته ... خدا می داند ...}

^{رضا گفت : حالا از این حیوان چطور سواری بگیریم ؟ مجیر گفت : با من ، من زبان اسب ها را خوب می دانم ... راست می گفت چون تا یاد دارم هرگز زبان آدمیزاد نمی فهمید ... خلاصه مجیر بر پشت حیوان نشست ، چند بار پرخاش کرد ، هش کرد ، اما اسب بی تفاوت به او نگریست و به کار خود شد ... رضا کتاب تاریخ را مقابل حیوان گرفت و گفت : خاک بر سرت الاغ ، ببین تو باید این باشی ...}

^{من خندیدم ، مجیر هم با خنده چند لگد به پهلوی حیوان کوبید ... اما ای کاش نمی کوبید ... یکهو اسب رمید و دو دست بر آسمان برخواست و با شیهه ای بلند از جا کنده شد و سوی کوچه باغ دوید ، مجیر را هم با خود برد ... حالا مجیر بود که فریاد می کشید : یا حضرت عباس ... کمک ... کمک ...}

^{من و رضا از پی اسب دویدیم حیوان چنان از نهر پرید که گفتیم پرواز کرد ... مجیر جزیی از حیوان شده بود و آنرا شبیه تصاویر عجایب المخلوقات کرده بود ... اسب کوهان دار ... ها ها ...}

^{نفس یاری مان نداد ، ایستادیم ، اما اسب به برق و بادی کوچه باغ را در نوردید و در انتهای درختان محو شد ، حالا چه کنیم ؟ مجیر چه می شود ؟ بی شک این حیوان عصبی دخلش را می آورد ...}

^{راستش تقصیر رضا بود ... همین که از کل این ماجرا به خنده افتاد من هم بی قرار شدم و صدای غش غش ما یونجه زار را برداشت... راستی مجیر چه می شود ؟ به درک ...}

^{بی تفاوت به سر وقت کتاب تاریخ آمدیم ... به عهد ناصری نرسیده بودیم که اسب عباس از کوچه باغ باز آمد و در گوشه ای به چریدن پرداخت ... اما مجیر با او نبود ...}

^{سوی اسب رفتیم ، حیوان از ما بیم داشت ، باد از دماغ پس میداد و سم بر خاک می مالید ... من یال حیوان را گرفتم و رضا در پشت حیوان ایستاد ، حتمن جایی مجیر را بر زمین کوفته ... رضا با فریاد بلند گفت : الاغ مجیر رو کجا بردی ... ای خر ناپاک ...}

^{در این هنگام حیوان چنان جفتکی به رضا کوفت که در فاصله ای دور به زمین افتاد ، من هم قصد گریز داشتم که با ضربه ای در لجن های نهر انداخت ، پیش از آن که لگد مالمان کند به هش عباس آرام گرفت... عباس بیل به دست پیش آمد ، حیوان را نوازش کرد و سپس نگاهی عاقل اندر سفیه به ما انداخت و گفت : اون رفیقتونم افتاده تو پهن گاوا برید درش بیارید ... و ما آنجا برای اولین بار دریافتیم که سبیل های عباس چیزی از سبیل های شاه عباس کبیر کم نداشت که هیچ ، پر پشت تر هم بود، درست مانند اسبش که به وقت نیاز ، کم از مرکب جنگاور سلطان همایونی نداشت ...}

^{به پیرامونم نگریستم ، تعدادی از رهگذران به سر در بازار قیصریه می نگریستند و بی آنکه بدانند من به چه می خندم غش غش می خندیدند ...}

^{های عمید الدین شمس الدوله فیروزان دیلمی ، چه خوش بر کوهی دور خفتی و از دنیا بی خبری ...}